Orde in de chaos

 

Dat een appartement zichzelf niet leegmaakt, weet ik natuurlijk ook wel. Maar ik had nooit verwacht dat ik op een dag noodgedwongen deel zou uitmaken van dit hoopje onervaren verhuizers. We spreken tweewekelijks af in een appartement waar ieder van ons andere herinneringen aan overhoudt. Hoewel we intussen al aan ons vierde bezoek toe zijn, blijven we ons verbazen over de hoeveelheid spullen die zich hier al die tijd schuilhield.

Mijn moeder had van in het begin een tactiek uitgedacht. We starten eerst met de grote objecten. Omdat deze de meeste ruimte innemen en daardoor een grotere leegte zullen achterlaten, wat motiverend zou moeten werken. Alle grote meubels en decoratiestukken passeren de jury. We nemen onze tijd om ze te bekijken en te vergelijken. En dan hakken we gezamenlijk de knoop door. Wanneer iemand ze wil, noteren we het op onze lijst. Zoniet, belandt het voorwerp op de stapel van spullen die naar de kringloopwinkel zal gaan.

Op deze manier verdelen we alles rondom ons onder in twee categorieën: die van ‘bijhouden’ en ‘weggooien’. We denken dat we hier goed aan doen. Dat we orde in de chaos scheppen. Zowel in het appartement als in onze hoofden. Maar wat we eigenlijk doen, zonder dat we er erg in hebben, is een mensenleven weggooien.

Zomeruur

 

Gregory leerde me dat er verschillende soorten van luiheid bestaan. Zelf valt hij in de categorie van mensen die een heel jaar door hun klok op het zomeruur laten staan. Tijdens de wintermaanden leeft hij in de toekomst en moet hij steevast een uur terugrekenen. Hij wacht dan tot de zomer weer opdaagt en de tijd zich vanzelf herstelt. Onze gemeenschappelijke vrienden ergeren zich aan deze gewoonte, maar ik bewonder hem er stiekem om. Het lijkt me heerlijk om problemen op hun beloop te laten tot ze uiteindelijk vanzelf verdwijnen. Die methode heb ik zelf nog niet onder de knie.

Komkommertijd

 

Tijdens de zomermaanden is het komkommertijd, maar Linette en ik hebben er in zee nog geen enkele gezien. De term zou afkomstig zijn uit Engeland en duidt erop dat er tijdens deze periode weinig te beleven valt. Dat is aan zee niet geheel waar, maar bleek tijdens mijn 35-jarige carrière bij de krant meer dan eens te kloppen. Ik werkte meer dan de helft van mijn leven als regiojournalist. Wanneer er geen nieuws te rapen viel, kreeg ik de opdracht om creatief te zijn met het weinige dat overbleef. Zo schreef ik ooit een artikel over een 7-jarig meisje dat er een pretpark voor lieveheersbeestjes op nahield. Het tafereel had iets aandoenlijk; tot ze aan haar demonstratie van de waterattracties begon. Haar ouders klapten fier in de handen en prijsden haar om haar geniale constructies. Ik kon mezelf alleen maar voorhouden dat ik als journalist de taak heb om de werkelijkheid weer te geven, niet om ze te veranderen. Dus hield ik mijn mond en keek ik toe hoe ze de waterton en vervolgens de boomstammetjes een testrit gaf. Moest massamoord op een insectengezin strafbaar zijn, zou ik medeplichtig worden bevonden in de hoogste graad. Het was geen fier moment voor mij, maar het artikel bezorgde me wel een schouderklopje van de hoofdredacteur. Soms moet je gewoon voor gemakkelijk durven kiezen als dat binnen handbereik ligt.

Ik merk dat ik sinds onze verhuis naar zee steeds vaker denk aan dingen die er niet meer zijn, of er in eerste instantie misschien nooit waren. Linette en ik besloten twee jaar geleden om een appartement in Oostende te kopen. We waren toe aan iets nieuws en zijn altijd gek geweest op deze plek. Hoe je het bij de vistrap tegen de hongerige meeuwen moet opnemen om je bakje verse calamares veilig te stellen. Of hoe zandkorrels tijdens een picknick op het strand steeds een weg naar je broodje met ei vinden waardoor het geheel iets knapperig krijgt. We kunnen er allebei de charme van inzien. We gingen vroeger vaak op vakantie naar Oostende en hadden dan het gevoel dat de zee onze naam riep. Maar zeker wisten we dat natuurlijk nooit. Die bevestiging kregen we intussen nog steeds niet. Linette vindt dat vervelend, ik niet. Maar mijn vrouw kan het dan ook niet verdragen om ergens geen controle over te hebben. Vorige week nog gingen we iets eten bij onze vaste bistro om de hoek. Ze vroeg me wat ik wilde bestellen. Zij wilde spaghetti nemen, maar ik twijfelde nog. Ik had geen uitgesproken voorkeur en zei haar dat dat me ook wel zou smaken. Ze praatte me alsnog scampi’s in looksaus aan. Ik vond het allemaal prima en gaf mijn bestelling door aan de ober. Maar toen het haar beurt was, rolde er plots “pannenkoeken met banaan” uit haar mond. Dat is nu exact haar manier om controle te behouden. Of misschien gewoon om ervoor te zorgen dat ik niet bij haar wegga.

Alsof ik dat ooit zou willen. Ze houdt het leven boeiend.

Dingen die mensen buiten zetten:

 

Een papieren zak vol oude stokbroden,
een microgolf waarvan het deurtje is afgebroken,
een gescheurde lampenkap in pasteltinten,
kartonnen dozen die hun inhoud verloren,
een afgedankte kerstboom,
elkaar.