Aan het typen…

Het lijkt deze dagen alsof je overal bent, maar even goed nergens. Via mail word ik dagelijks op de hoogte gehouden van de appartementen waarin we samen hadden kunnen wonen. De plek waarop onze lippen elkaar voor het eerst raakten, ligt op mijn vaste fietsroute naar het werk. De vinkjes op Whatsapp kleuren blauw, maar jouw antwoord blijft uit. Ik hoop wanhopig op een ‘aan het typen…’, die niet zal komen.

Mijn lichaam doet pijn van je te hoeven missen. Flarden van herinneringen aan onze wandelingen in de bergen, je boze “Schat!” wanneer ik de afstandsbediening weer liet vallen en onze warme knuffels voor het slapen gaan, dansen in mijn hoofd. Ze verdringen elkaar voor hun five minutes of fame, een kans om me even aan het wankelen te brengen. Wanneer ik ze zeg dat hun aanwezigheid me nu niet past, kloppen ze enkele minuten later loeihard op de deur. Ze eisen dat ik hen binnen laat, in mijn hoofd en hart. Daarbij dringen ze zelfs aan op een warm ontvangst. Koude tranen glijden langs mijn wangen. Dit lukt me niet.

Verdriet brengt me aan het schrijven. En ik denk dat het verhaal over ons het eerste zal zijn dat ik ooit zal afmaken. Ik hoop het van harte. (Maar ergens ook helemaal niet.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s