Het is 1.22u. De stad slaapt. Buiten dweilt een kartonnen zak de verlaten straten af. Hij laat zich gewillig meevoeren op de tonen van de nacht. Het tafereel heeft iets poëtisch. Ik vraag me af of de zak een bepaalde route volgt en of hij überhaupt een bestemming heeft. Ik zou het hem kunnen vragen. Ik beeld me in dat ik hem in mijn pyjama achterna loop en hem tot stoppen breng. Misschien zou ik hem dan de weg kunnen wijzen? Bij die laatste gedachte schud ik lachend het hoofd. Ik zou geen goede gids zijn. Hoewel ik deze wijk als mijn broekzak ken, loop ik hier zelf nog vaak verloren. Ik besluit om het idee uit mijn hoofd te zetten en weer in bed te kruipen. Slaappoging nummer drie.

Het is ondertussen 3.48u. De stad slaapt. Ik ben nog steeds klaarwakker. Waar zou mijn kartonnen vriend ondertussen beland zijn? Had ik hem achterna moeten lopen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s