Open boek

“Waarom ben je steeds bezig met vertrekken?” Ze had het niet luidop willen zeggen, alleen maar willen denken. Helaas was de verzuchting geniepig aan haar lippen ontsnapt. Hij keek haar verward aan. “Wat bedoel je daar nu mee?” Te laat, nu kon ze niet meer terug. Ze haalde haar schouders op. Wat ze ook zou zeggen, hij zou het momenteel niet begrijpen. “Het is onze laatste avond samen en toch zit je in gedachten alleen maar bij morgen.” Haar repliek had meer als een verwijt geklonken dat ze had gewild en ze had er meteen spijt van. Hij schonk er echter geen aandacht aan. “Kom hier, jij. Ik ga je ook missen”, wenkte hij haar. Zijn reistas belandde prompt op de grond.

Hij kon haar steeds moeiteloos lezen. En zij was met plezier zijn open boek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s