Dobberen

Alleen mijn gezicht, gespreide handpalmen en  tenen steken nog boven het water van het wondermooie Lake Bohinj uit. Ik sluit mijn ogen en geniet van het contrast tussen het verfrissende water en de warme zonnestralen. Onder water nemen mijn oren verschillende klanken en verhalen gewaar. Ze zijn afkomstig van andere zwemmers die enthousiast roepen omdat ze een strandbal hebben gevangen of zichzelf vervloeken omdat ze van hun watermatras zijn gerold. Ik laat het gebeuren en maak mijn hoofd leeg. Alleen maar in- en uitademen. Op het ritme van de golven, waarop ik subtiel meedans.

Geleidelijk aan wordt mijn lichaam naar beneden getrokken. Het lijkt haast alsof mijn buikspieren me iets duidelijk willen maken. Ik open verrast mijn ogen en tast met mijn voeten naar de bodem. Zo kan ik nog net vermijden dat ik kopje onder ga. Wanneer ik terug rechtop sta, ontsnapt me een gelukzalige giechel. Het uitzicht is werkelijk adembenemend. Zou ik ooit aan de schoonheid van de natuur wennen? Ik hoop van niet.

Ik knipoog naar de zon en wens dat de tijd even stilstaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s