Fragment 1

Als ik toen voor de keuze had worden gesteld, dan zou ik mezelf hebben weggestemd. Niet uit een spelprogramma met een eilandraad, maar uit dit leven.

Mijn afgekloven vingertoppen gaan langs mijn hemden en blouses, die naar goede gewoonte kaarsrecht op hun kapstok hangen. Terwijl ze de verschillende texturen gewaarworden, valt het me op dat haast elk kledingstuk zwart of grijs is. Er overvalt me een kort maar heftig gevoel van nostalgie, een gek soort gemis. Naar mijn kleurrijke jaren, de periode waarin ik de behoefte had om me mooi te voelen. Ik kan me de laatste keer dat ik mezelf van een laagje mascara voorzag amper nog voor de geest halen. En ook mijn drie paar rode lippenstift, elke tint een tikkeltje donkerder dan de vorige, liggen onaangeroerd in de make-uptas die zich in mijn badkamerkastje schuilhoudt.

Sinds jouw vertrek voel ik me precies zoals ik eruitzie: vermoeid en grauw. Onzichtbaar. Mijn gedachten dwalen af naar de laatste keer dat jouw blik de mijne kruiste. Je zag er toen exact hetzelfde uit als ik nu. Voelde je je toen ook hetzelfde? Die avond werd je omgeven door een jungle van buisjes en draden. De stilte die onvermijdelijk in de lucht hing, werd zo nu en dan onderbroken door het geluid van jouw hartslagmonitor of mijn diepe zuchten. Jouw ijskoude handen vertelden me toen een verhaal waarvoor je stem de kracht miste. Ik kon alleen maar knikken en hopen dat mijn lippen nog een laatste keer naar boven zouden krullen. Want dat waren ze je verschuldigd. Als ze je toen in de steek hadden gelaten, zou hun eigenaar nooit meer de kans hebben gekregen om het goed te maken. Dat leken ze gelukkig maar al te goed te beseffen want ze maakten me fier. Net als jij. Op een of andere manier deed je pijn lijden prachtig lijken. Die avond tikten de minuten langzaam weg. Ik voelde je steeds meer wegglijden. In een hopeloze poging om je langer bij mij te houden, kneep ik in je hand. Maar je had je keuze al gemaakt. “Het is goed”, wist je nog net uit te brengen. En toen sloten je ogen zich. Je zou nooit meer wakker worden.

De herinnering aan die bewuste avond jaagt nog steeds een koude rilling door mijn hele lichaam. Mijn hoofd barst van de ingehouden tranen. Het voelt alsof ik ieder moment zal breken. Ik moet even neerzitten. Instinctief vlei ik me neer op de lederen zetel naast de leeslamp. Jouw lievelingsplekje. Ik sluit mijn ogen, net als jij toen, en wens dat ik nooit meer wakker hoef te worden.

Moest ik toen de kans hebben gekregen om jou erin te houden, had ik er alles voor opgegeven. Niet in het minst mijn eigen bestaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s